{...} przyszedł mi na myśl ohydny gliniasty dół na cmentarzu, do którego dziś spuszczono na sznurach nieznajomego, i wykrzywione twarze znudzonych /braci w Chrystusie/, i jakoś nawet nie mogłem się z tego śmiać. Tam, myślałem, kończyło się wszystko, przy owym wstrętnym glinianym dole, przy głupich, zakłopotanych słowach kaznodziei, w obecności głupich, zakłopotanych min zebranych żałobników, w obliczu beznadziejnego widoku wszystkich tych krzyży i tablic z blachy i marmuru, w otoczeniu tych wszystkich sztucznych kwiatów z drutu i szkła, tam był kres nie tylko nieznajomego, tam będzie nie tylko jutro czy pojutrze również i mój kres, kiedy mnie zagrzebią, zakopią w błoto wśród zakłopotania i zakłamania uczestników, nie, tak kończyło się wszystko, wszelkie nasze dążenie, cała nasza kultura, wiara, cała nasza radość i chęć do życia, która jest tak bardzo chora i którą wkrótce też tam pogrzebią. Cmentarzem jest świat naszej kultury, tu Chrystus i Sokrates, Mozart i Haydn, Dante i Goethe byli już tylko ślepymi imionami na rdzewiejących blaszanych tablicach, otoczonymi przez zakłopotanych i zakłamanych żałobników, którzy dużo daliby za to, żeby móc jeszcze wierzyć w te blaszane tablice, niegdyś dla nich święte, którzy wiele daliby za to, żeby móc powiedzieć chociaż uczciwe, poważne słowo smutku i żałoby na temat tego zaginionego świata, i którym w zamian za to wszystko nie pozostało nic prócz wystawania nad czyimś grobem z zakłopotanym grymasem uśmiechu. {...}
/ Hermann Hesse /




http://kostucha.tk / http://www.kostucha.deviantart.com / http://veserenthia.wa.pl

. . .